Πες μου

Γέννηση του Δία

Σύμφωνα με τον Ησίοδο ο Κρόνος γνώριζε από τους γονείς του Ουρανό και Γαία ότι ήταν γραφτό να εκθρονιστεί από ένα από τα παιδιά του. Φοβούμενος λοιπόν ότι θα έλαχε της ίδιας τύχης με τον πατέρα του κατάπινε όλα τα βρέφη που έφερνε στο φως η γυναίκα του Ρέα. Εκείνη έγκυος στον Δία και απελπισμένη από τη μοιρα που του επιφυλασσόταν στρέφεται τους γονείς της Ουρανό και Γαία οι οποίοι της φανερώνουν ότι είναι γραφτό να γεννηθεί ο Δίας. Τότε η Ρέα πηγαίνει νύχτα στην πόλη Λυκτό της Κρήτης και έπειτα στο όρος Δίκτη όπου αφήνει το θεικό βρέφος σε μία σπηλιά(Δικταίον Άντρον).

Όμως το σημείο γέννησης του Θεού διεκδικούν εκτός από τους Κρήτες και οι Αρκάδες. Η άλλη εκδοχή του μύθου είναι ότι Ρέα κατέφυγε στο όρος Λυκαίον όπου και διασώζονται μέχρι και σήμερα ερείπια αρχαίου ναού αφιερωμένου στον Δία στον οποίο τελούνταν και ανθρωποθυσίες. Ακόμη στο αρκαδικό βουνό υπήρχε περιοχή η οποία ονομάζονταν Κρητέα. Αλλη εκδοχη του μύθου τοποθετεί την καταγωγή του Δία στην Κρήτη αλλά όχι στο Όρος Δίκτη. Συμφωνα με αυτή, ο Δίας αφέθηκε και ανατράφηκε στο Ιδαίον Άντρον σπηλιά που βρίσκεται στον Ψηλορείτη.

Στην συνέχεια του μύθου ο Ησίοδος περιγράφει ότι η Ρέα αφού αφήνει το γιο της στη Κρήτη επιστρέφει στο σύζυγο της στον οποίο παραδίδει αντί για το μωρό μία πέτρα τυλιγμένη σε σπάργανα.Ξεγελασμένος εκείνος καταπίνει την πέτρα χωρίς να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Όσον αφορά στην ανατροφή του Δία πάλι υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Μία από αυτές είναι ότι η Ρέα εμπιστεύτηκε το μωρό στις κόρες του βασιλιά της Κρήτης Μελισσού,Αδράστεια και Μέλισσα, άλλη στις νύμφες του Δικταίου όρους.Όμως η ανατροφή του Δία εχει συνδεθεί άρρηκτα σε όλες της εκδοχες της με ένα πλάσμα αμφιλεγόμενης υπόστασης την Αμάλθεια.

Η Αμάλθεια ήταν ένα μυθολογικό πλάσμα τρομερό το οποίο λόγω της τρομαχτικής του όψης είχαν παρακαλέσει οι Τιτάνες την Γαία να κρύψει στα σπλάχνα της, σε μία σπηλιά της Κρήτης. Το δέρμα της ήταν αδιαπέραστο και ονομαζόταν Αιγίδα. Μετά το θάνατο της και ύστερα από προτροπή της Θέτιδας ο Δίας φόρεσε την Αιγίδα η οποία αποδείχτηκε πολύ σημαντικό αμυντικό όπλο ενάντια των Τιτάνων. Η Αμάλθεια αναφέρεται άλλοτε ως η παραμάνα του Δία και νύμφη ή ναιάδα και άλλοτε ως κατσίκα που προσφέρει το γάλα της, την Αιγίδα και φυσικά το κέρας της αφθονίας.

Ο μύθος γύρω από το κέρατο της αφθονίας ή κέρας της Αμάλθειας είναι πάλι μύθος με διάφορες εκδοχές. Κατά τη μία η Αμάλθεια σπάει κατά λάθος το κερατό της σε ένα δέντρο, η παραμάνα του Δία το τυλίγει με φύλλα και το δίνει στον Δία να πίνει από κει το γάλα. Αλλη παραλλαγή είναι πως ο ίδιος ο Δίας ανήμπορος να τιθασσεύσει τη θεική του δύναμη σπάει το κέρατο της Αμάλθειας και αργότερα από ευγνωμοσύνη το χαρίζει στην Αδράστεια και την Μέλισσα δίνοντας του την ικανότητα να γέμιζει με ό,τι εκείνες εύχονταν.

Άλλα μυθολογικά πλάσματα που σχετίζονται με την ανατροφή του Θεου, είναι οι Κουρήτες, Κορύβαντες ή Ιδαίοι Δάκτυλοι. Εκείνοι είναι μυθολογικά όντα, τα οποία, για να μην ακούγονται τα κλάμματα του μωρού, έκαναν θόρυβο χτυπώντας τις ασπίδες τους με τα σπαθιά τους χορεύοντας ένα πολεμικό χορό. Αργότερα ο Κρόνος για τους εκδικηθεί τους μεταμόρφωσε σε λιοντάρια ένω ο Δίας τους έκανε βασιλιάδες των ζώων. Υποθέτουμε ότι μάλλον ήταν 10 δηλαδή όσα είναι και τα δάκτυλα και ότι γεννήθηκαν και έζησαν στο Ιδαίον Αντρον ενώ άλλη τοποθετούν την καταγωγή τους στην Φρυγία. Τα ονόματα που διασώζονται είναι Ηρακλής, Παιωναίος, Επιμήδης, Ιάσιος, Ίδας, Άκμων, Δαμναμενεύς και Κέλμις.

Τον θεό προίκισαν οι κύκλωπες φτιάχνοντας την αστραπή τη βροντή και τον κεραυνό που αργότερα χρησιμοποίησε ως όπλα εναντίον των Τιτάνων. Επίσης σύμφωνα με τον Απολλοδωρο το Ρόδιο,η Αδράστεια του χάρισε "μία κούφια σφαίρα φτιαγμένη από χρυσούς κύκλους που ανάμεσα φίδωνε ένας κισσός. Όταν την πετούσαν ψηλά χάραζε πέφτοντας ένα φωτεινό αυλάκι όμοιο με εκέινο που αφήνει πίσω του ένα πεφταστέρι.